ขิง
 
 
ชื่อวิทยาศาสตร Zingiber officinale Roscoe.
วงศ์ ZINGIBERACEAE
ชื่อสามัญ Ginger
ชื่อท้องถิ่น

ขิงแกลง ขิงแดง(จันทรบุรี) ขิงเผือก(เชียงใหม่) สะเอ(แม่ฮ่องสอน) ขิงบ้าน ขิงแครง ขิงป่า ขิงเขา ขิงดอกเดียว(ภาคกลาง)

 
ลักษณะทางพฤกษ์ศาสตร
ไม้ล้มลุก มีเหง้าใต้ดิน เปลือกนอกสีน้ำตาลแกมเหลือง เนื้อในสีนวลแกมเขียว มีกลิ่นเฉพาะ แตกสาขาคล้ายนิ้วมือ ใบเดี่ยวเรียงสลับ ขอบขนาน แกมใบหอก
ดอกช่อแทงออกจากเหง้า กลีบดอกสีเหลืองแกมเขียว ใบประดับสีเขียวอ่อน
 
แหล่งที่พบ
-
           
ส่วนที่ใช้เป็นยา
-
 
ประโยชน์และสรรพคุณยาไทย
เหง้าแก่ ทั้งสดและแห้ง เป็นยาขับลม ช่วยให้เจริญอาหาร แก้อาเจียน แก้ไอ ขับเสมหะและขับเหงื่อ ผงขิงแห้งมีฤทธิ์ขับน้ำดี ช่วยย่อยไขมัน ลดการบีบตัวของลำไส้ บรรเทาอาการปวดท้องเกร็ง
           
ข้อมูลทางวิทยาศาสตร        
-