ตะไคร้์
 
 
ชื่อวิทยาศาสตร Cymbopogon citratus (DC.) Stapf.
วงศ์ GRAMINEAE
ชื่อสามัญ Lemon Grass , Lapine
ชื่อท้องถิ่น

จะไคร จะไคร้(ภาคเหนือ) ไคร(ภาคใต้) คาหอม(เงี้ยว-แม่ฮ่องสอน) ห่อวอตะไป่(กะเหรี่ยง -แม่ฮ่องสอน) หัวสิงโต(เขมร-ปราจีนบุรี) ตะไคร้แกง(ทั่วไป)

 
ลักษณะทางพฤกษ์ศาสตร
พืชล้มลุกจำพวกหญ้า แตกเป็นกอ เหง้าใต้ดินมีกลิ่นเฉพาะ ข้อและปล้องสั้นมาก กาบใบสีเขียวปนขาว ยาวและหนาหุ้มข้อและปล้องไว้แน่น
ใบเดี่ยวเรียงสลับ แผ่นใบและขอบใบสากและคม ดอกช่อสีน้ำตาลแดง แทงออกจากกลางต้น
 
แหล่งที่พบ
-
           
ส่วนที่ใช้เป็นยา
-
 
ประโยชน์และสรรพคุณยาไทย
แก้อาการขัดเบา ใช้ต้นสด วันละ 1 กำมือ (ประมาณ 40- 60 กรัม ) ต้มกับน้ำดื่มครั้งละ 1 ถ้วยชา วันละ 3 ครั้ง ก่อนอาหาร
หรือใช้เหง้าแก่ที่อยู่ใต้ดิน ฝานเป็นแว่นบางๆ คั่วไปอ่อนๆ พอเหลือง ชงเป็นชาดื่ม ครั้งละ 1 ถ้วยชา วันละ 3 ครั้ง ก่อนอาหาร
           
ข้อมูลทางวิทยาศาสตร        
-