ทุเรียน
 
 
ชื่อวิทยาศาสตร Durio zibethinus L.
วงศ์ BOMBACACEAE
ชื่อสามัญ Durian
ชื่อท้องถิ่น

มะทุเรียน เรียน ดือแย

 
ลักษณะทางพฤกษ์ศาสตร
ไม้ยืนต้นขนาดกลางถึงขนาดใหญ่ หากเป็นพันธุ์พื้นเมืองจะสูงได้ถึง 40 เมตร ลำต้นตั้งตรง ใบเป็นใบเดี่ยวเรียงสลับกัน ใบรูปไข่ยาว สีเขียวแก่เป็นมัน ท้องใบสีน้ำตาลอ่อน ปลายใบเรียวแหลม
ดอกออกเป็นช่อตามกิ่ง กลีบแข็งหนา ผลกลมรูปไข่ขนาดใหญ่ มี 3 – 5 พู เปลือกหนามีหนามใหญ่แหลม เมื่อผลสุกจะปริออกตามยาว แล้วร่วงหล่นตามธรรมชาติ
เนื้อในสีเหลืองมีรสหวานหอม มีกลิ่นแรงมาก รับประทานได้
 
แหล่งที่พบ
พบมากทางภาคใต้และภาคตะวันออก มีหลายพันธุ์
           
ส่วนที่ใช้เป็นยา
ใบ เปลือกผล เนื้อหุ้มเมล็ด
 
ประโยชน์และสรรพคุณยาไทย
ใบ รสขมเย็นเฝื่อน ต้มอาบแก้ไข้ แก้ดีซ่าน ขับพยาธิ และทำให้หนองแห้ง
เนื้อหุ้มเมล็ด รสหวานร้อน ทำให้เกิดความร้อน แก้โรคผิวหนัง ทำให้ฝีแห้ง ขับพยาธิ
เปลือกผล รสฝาดเฝื่อน สมานแผล แก้น้ำเหลืองเสีย พุพอง แก้ฝีตานซาง คุมธาตุ
ราก รสฝาดขม ต้มดื่มแก้ไข้ และแก้ท้องร่วง
           
ข้อมูลทางวิทยาศาสตร        
-